Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki:

* co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej,
* wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziny. Chodzi tutaj o dokumenty wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.

Takimi dokumentami są na przykład:

* polskie dokumenty tożsamości,
* akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością,
* dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej,
* dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej.

Zobacz podstawę prawną:

1. Ustawa z dnia 14 lipca 2006 roku o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z 2006 r. Nr 144, poz. 1043 z późn. zm.).
2. Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1175 z późn. zm.).